مصاحبه ی معنا دار دنیلو : برای من یوونتوس یعنی هواداران، نه مدیران
 |
این مصاحبه، وداعی صمیمانه و احساسی از دنیلو، مدافع دوست‌داشتنی یوونتوس است که پس از پنج سال و نیم حضور درخشان، خاطراتی بی‌بدیل را برای هواداران به جا گذاشت. دنیلو در این گفتگو از لحظات تلخ و شیرین دوران حضورش در باشگاه و تأثیر عمیق یوونتوس بر زندگی حرفه‌ای و شخصی‌اش سخن می‌گوید.
این خداحافظی به این شکل؟
خب، بله... هیچی ― منظورم این است که دوست داشتم حتماً در استادیوم خداحافظی کنم و به شکلی دیگر بروم. اما در نهایت، تنها خاطرات خوب را با خودم می‌برم. پنج سال و نیم در تورین، در یوونتوس بودم، و این سال‌ها قطعاً مرا به انسان و بازیکن بهتری تبدیل کردند. پس، همین. حالا این خاطرات زیبا را با خودم خواهم داشت.
اما چه شد؟ این تغییر شگفت‌انگیز ― از کاپیتان و رهبر رختکن، به بازیکنی که دیگر نیازی به او نیست؟
نه، این سؤالی نیست که من بتوانم به آن جواب دهم. من همیشه خودم را در دسترس گذاشتم و کارم را انجام دادم. برای من، چیزی که اهمیت دارد رابطه‌ای است که با تیم و بچه‌ها داشتم. این چیزی است که برای همیشه با خودم خواهم داشت. تصمیمات باشگاه و مربی چیزهایی هستند که من نمی‌توانم بر آن‌ها تأثیر بگذارم و تصمیم من نبودند.
دنی، آیا از نحوه پایان این داستان پشیمانی داری؟
نه، پشیمان نیستم. همان‌طور که گفتم، همیشه در هر زمینه‌ای کاملاً در دسترس بودم، از اولین روز تا آخرین روز. و... تنها حیف است که نتوانستم در استادیوم از هواداران خداحافظی کنم. اما، همان‌طور که گفتم، از اولین تا آخرین روز بهترین تلاشم را کردم و وجدانم راحت است. برای من، این بدون شک مهم‌ترین پیراهن زندگی و دوران حرفه‌ای من است. و این سال‌ها در یوونتوس قطعاً مرا به سطح دیگری برد، هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان کسی که خود را بیان می‌کند، و بابت این، تنها می‌توانم بگویم: متشکرم.
دنی، گفتی که خاطرات زیادی داری. می‌توانی بگویی زیباترین تصویری که در ذهنت مانده و همیشه با خود خواهی داشت چیست؟
خب، خاطرات زیادی هستند، چه خوب و چه بد، همان‌طور که اینجا می‌گویند. معمولاً شما پیروزی‌ها، جام‌ها، این چیزها را به یاد می‌آورید. اما برای من، یک لحظه خاص وجود دارد: بعد از شکست مقابل مکابی، بلافاصله دربی را داشتیم. از آن لحظه، ما به عنوان یک تیم متحد شدیم. من دایره‌ای را در ابتدای بازی به یاد دارم که بعداً تبدیل به یک عادت شد. ما این کار را انجام دادیم و به نظر من، مقداری از اتحاد، حس خانواده‌ای که یوونتوس همیشه داشته و فکر می‌کنم کمی در آن زمان از دست داده بود، بازگشت. اما آن روز، آن لحظه بعد از مکابی، دربی ― آن را نگه می‌دارم چون در زمان سختی بود، اما همچنین لحظه‌ای بود که ما به عنوان یک تیم رشد کردیم.
رابطه با هواداران فوق‌العاده بود. حجم شگفت‌انگیزی از محبت دریافت کردی. همه در کنارت هستند.
بله، قطعاً. همان‌طور که گفتم، این را برای همیشه با خودم خواهم داشت. یوونتوس، آن‌ها هستند، هواداران. یوونتوس بازیکنان نیستند؛ مدیران نیستند. یوونتوس هواداران است و همیشه همین‌طور خواهد بود.
خیلی متشکرم.
من هم از همه شما برای این سال‌ها متشکرم و بابت برخی لحظات ناراحتی عذرخواهی می‌کنم. مطمئناً دوباره یکدیگر را خواهیم دید.
می‌توانی توضیح دهی منظورت از پروژه‌های خیالی در نامه‌ات چه بود؟
نه، من آنچه را که فکر می‌کردم گفتم و فکر می‌کنم همه شما فهمیدید ― همه متوجه شدند. بنابراین نمی‌خواهم بیشتر وارد این موضوع شوم. حالا بهترین‌ها را برای تیم و بچه‌ها آرزو می‌کنم. من یک هوادار دیگر خواهم بود که از دور، از پشت تلویزیون، آن‌ها را حمایت می‌کند. و حالا، باید روی شاد بودن در جای دیگری تمرکز کنم.
«به اشتراک گذارید»
حسین صالحی«مدیر سایت»
ارتباط با نگارنده:
